Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym
Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (DzU z 1997 r. nr 28, poz. 153 ze zm.) i jej nowelizacje, w tym z dnia 20 lipca 2001 r. (DzU z 2001 r. nr 88, poz. 961), określają zakres kompetencji i działań regionalnych i branżowej kas chorych, a także ogólne prawa pacjentów, czyli ubezpieczonych. Art. 2 ust. 1 i 2 wymienia osoby uznane za ubezpieczonych w myśl przepisów niniejszej ustawy.
Wedle art. 4 ust. 6 kasy chorych, realizując swoje zadania, współdziałają z innymi instytucjami działającymi na rzecz ochrony zdrowia, instytucjami ubezpieczeń społecznych, organami jednostek samorządu terytorialnego, administracji rządowej, samorządami zawodów medycznych oraz organizacji specjalności medycznych i organizacjami świadczeniodawców, a także ze stowarzyszeniami i grupami samopomocowymi tworzonymi w celu udzielania pomocy osobom chorym lub promocji zdrowia. Kasy chorych mogą zrealizować zlecone i finansowane przez ministra właściwego do spraw zdrowia zadania z zakresu ochrony zdrowia. Minister ten tworzy centralną bazę osób ubezpieczeniowych, zwłaszcza w celu potwierdzenia prawa do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego, kontroli wydanych kart ubezpieczenia, ustalenia danych o osobach ubezpieczonych w każdej kasie chorych niezbędnych do określenia wyrównania finansowego.
Na podstawie przepisów prawnych ww. ustawy niektóre kasy chorych w Polsce nie tylko ograniczyły drastycznie wystawianie promes na leczenie w szpitalach w innych województwach, np. klinikach akademii medycznej, ale wymagają też refundacji kosztów leczenia w razie wyboru szpitala mającego z nimi umowę. W sprawie wyboru szpitali powstała więc paradoksalna sytuacja, gdyż część kas uznała, że ubezpieczeni mają prawo do swobodnego wyboru bez potrzeby udzielania promesy, tj. potwierdzania przez nie refundacji kosztów leczenia w wybranych szpitalach na terenie kraju, mających umowę z inną kasą, inna część zaś uważa, że może to dotyczyć tylko tych szpitali, z którymi kasa chorych ubezpieczonego zawarła umową, a refundacja kosztów w innym może nastąpić wyłącznie po udzieleniu promesy.
W związku z powyższym mam pytania do pana ministra:
1. Czy pan minister zgadza się z tym, iż negatywne skutki zaistniałej sytuacji poniosą sami ubezpieczeni, którym odmawia się leczenia w wybranym szpitalu, każe uzyskać promesę, a nawet obciąża kosztami leczenia?
2. Czy pan minister uzna za stosowne i konieczne ujednolicenie przepisów ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, by nie budziły one wątpliwości prawnych?
3. Czy pan minister przyczyni się też do podjęcia działań legislacyjnych zmierzających do ustalenia warunków i trybu udzielania ww. promes?
Z poważaniem
Poseł Renata Szynalska
Kalisz, dnia 4 czerwca 2002 r.