Szanowny Panie Ministrze! Pomimo szeregu przepisów regulujących zasady ustalania stawki podatku od towarów i
Szanowny Panie Ministrze! Pomimo szeregu przepisów regulujących zasady ustalania stawki podatku od towarów i usług dla napojów bezalkoholowych, w tym owocowych, podmioty produkujące napoje o identycznym składzie stosują różne stawki podatku od towarów i usług. Stan taki jest niestety akceptowany przez organy podatkowe, a tym samym prowadzi do nierównego traktowania podatników, a jednocześnie przynosi budżetowi państwa straty w wysokości kilkudziesięciu milionów złotych rocznie.
Napoje bezalkoholowe, w zależności od ich składu, mogą być wprowadzane do obrotu przy zastosowaniu dwóch stawek podatku od towarów i usług - podstawowej oraz w wysokości 7%. Stawka podatku od towarów i usług określana jest na podstawie symbolu SWW danego napoju. Symbol SWW nadawany jest przy zastosowaniu Polskiej Normy opracowanej przez Polski Komitet Normalizacyjny, działający w tym zakresie na podstawie ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (DzU nr 55, poz. 251, z późn. zm.). Zgodnie z wykazem Polskich Norm do obowiązkowego stosowania, opublikowanym w rozporządzeniu ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej z dnia 27 czerwca 1997 r. w sprawie obowiązku stosowania Polskich Norm (DzU nr 83, poz. 535, z późn. zm.), wydanym na postawie art. 19 ust. 2 ustawy o normalizacji, w zakresie napojów bezalkoholowych stosuje się (obowiązkowo) Polską Normę PN-A-79031 - Napoje bezalkoholowe - Terminologia. Polskie Normy ustalane są przez Polski Komitet Normalizacyjny na zasadzie wyłączności (art. 7 ust. 3 ustawy o normalizacji), co oznacza, że wszelkie inne podmioty są zobowiązane do ich stosowania, a interpretacji przepisów, w tym podatkowych, należy dokonywać przy zastosowaniu definicji ustalonych w Polskich Normach.
Zgodnie z definicją przyjętą w Polskiej Normie napojem bezalkoholowym owocowym jest napój bezalkoholowy (o składzie podanym w p.2.1. Polskiej Normy), w którym udział masowy soku owocowego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, ze składnikami (p.2.16 Polskiej Normy) i substancjami dodatkowymi dozwolonymi (p.2.17 Polskiej Normy). Tak ustalona definicja napoju bezalkoholowego owocowego nie pozwala zaliczyć do napojów bezalkoholowych owocowych napojów, które zawierają mniej niż 20% soku owocowego w stosunku do całego składu surowcowego tego napoju, w tym również wody. Potwierdza to także stanowisko Polskiego Komitetu Normalizacyjnego z dnia 15 maja 2002 r. (w załączeniu kopia pisma Polskiego Komitetu Normalizacyjnego z dnia 15 maja 2002 r.).*)
Jednakże pomimo precyzyjnie określonej definicji napojów bezalkoholowych owocowych niektórzy z producentów napojów bezalkoholowych wprowadzają do obrotu swoje produkty stosując 7-procentową stawkę podatku od towarów i usług, bezzasadnie przyjmując, że do składu surowcowego nie wlicza się wody.
Stosowanie dwóch różnych stawek podatku od towarów i usług na napoje o identycznym składzie surowcowym prowadzi do sytuacji, w której produkt jednego producenta jest tańszy niż produkty o tym samym składzie surowcowym innych producentów. Różnica ta nie wynika jednak z niższego kosztu jego wyprodukowania, a jedynie z faktu zastosowania niższej stawki podatku od towarów i usług.
Powyższa sytuacja narusza podstawowe zasady porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej, to jest zasadę równego traktowania podatników oraz zasadę uczciwej konkurencji. Sytuacja ta powoduje ponadto ogromne straty dla budżetu państwa, sięgające kilkudziesięciu milionów złotych rocznie.
W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy - działając na podstawie uprawnienia, o którym mowa w art. 14 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (DzU nr 137, poz. 929, z późn. zm.) - minister finansów dokonał urzędowej interpretacji przepisów dotyczących stawki podatku od towarów i usług dla napojów bezalkoholowych owocowych przy uwzględnieniu Polskiej Normy obowiązującej dla napojów bezalkoholowych - PN-A-79031 - Napoje bezalkoholowe - Terminologia, zmierzającej do zapewnienia jednolitości stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe?
Jeżeli interpretacja taka nie została wydana, proszę ministra finansów o wskazanie powodów wstrzymywania się od jak najszybszego uregulowania tej kwestii.
2. Jaka była podstawa prawna - w istniejącym stanie prawnym - rozstrzygnięcia, które zapadło w sprawie spółki Hellena SA w wyniku kontroli prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej, zakończonej protokółem pokontrolnym oraz dokumentem z dnia 14.02.2002 r., znak 30/01/2001/11-121, zatytułowanym ˝Wynik kontroli˝ (UKS nie stwierdził nieprawidłowości w stosowaniu 7% VAT wg normy ZN 99/07/77/Hellen-3, SWW 2462-7 na napoje niegazowane produkowane przez Hellenę SA)?
Sprawą niejednolitej stawki VAT stosowanej przez Hellena SA i nierównością podmiotów wobec obowiązującego prawa interesuję się od ponad roku. W lipcu 2001 r. wysłałam pismo do I Urzędu Skarbowego w Kaliszu w sprawie stosowania przez firmę ˝Hellena˝ SA stawki od towarów i usług 7% w sprzedaży niegazowanych napojów bezalkoholowych.
W piśmie urzędu skarbowego znak: PP-07-25/ 1992/2001 poinformowano mnie, że klasyfikacja danego wyrobu do konkretnego grupowania SWW nie należy do organów podatkowych, a jedynie do producenta. Jednocześnie poinformowano mnie, że urząd dysponuje informacjami, które sygnalizują stosowanie przez ˝Hellena˝ SA preferencyjnych stawek podatku od towarów i usług. W tej sprawie jednak urząd skarbowy nie podjął stosownych kroków.
W związku z takimi działaniami (a w zasadzie zaniechaniem działań przez I Urząd Skarbowy w Kaliszu) w dniu 6 września 2001 r. wysłałam pismo do naczelnika Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu w sprawie wykonania kontroli w ˝Hellena˝ SA oraz Urzędzie Skarbowym w Kaliszu. Na moje pismo dostałam odpowiedź (UKS-DA4/079/4/2001), w której poinformowano mnie o wszczęciu kontroli w ˝Hellena˝ SA oraz o niemożności dokonania kontroli urzędu skarbowego (podstawa prawna: ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - DzU z 1999 r. nr 54, poz. 572). Do dnia dzisiejszego, tj. 13 sierpnia br., nie otrzymałam informacji na temat zakończonej kontroli i jej wyników.
Z wielkim zdziwieniem odnoszę się do praktyki stosowanej przez jedyny urząd skarbowy w Polsce - I Urząd Skarbowy w Kaliszu, skoro zaakceptowanie takiej stawki podatku od towarów i usług naraża skarb państwa na straty rzędu 20 mln PLN rocznie. Niepokój budzi fakt, że tego typu praktyki nie są w żaden sposób zwalczane, co więcej, jest przyzwolenie na ich stosowanie.
Mam nadzieję, że sprawa ta zostanie wyjaśniona niezwłocznie, co raz na zawsze wyjaśni powstałe nieprawidłowości związane z naliczaniem podatku VAT od towarów i usług przez ˝Hellena˝ SA, jak również osobliwymi działaniami I Urzędu Skarbowego w Kaliszu.
Z poważaniem
Poseł Elżbieta Radziszewska
Warszawa, dnia 28 sierpnia 2002 r.