Szanowny Panie Ministrze! W trakcie dyżuru poselskiego zwróciły się do mnie osoby skierowane przez
Szanowny Panie Ministrze! W trakcie dyżuru poselskiego zwróciły się do mnie osoby skierowane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na badania przeprowadzane przez lekarzy konsultantów w trybie nadzoru sprawowanego przez naczelnego orzecznika ZUS nad prawidłowością orzeczeń lekarzy orzeczników ZUS. Uprawnienie powyższe wynika z treści § 13 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z dnia 8 sierpnia 1997 r. (DzU nr 99, poz. 6120), zgodnie z którym, jeżeli naczelny lekarz ZUS stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie co do zgodności orzeczenia ze stanem faktycznym lub zasadami orzecznictwa o niezdolności do pracy, może skierować m.in. na badanie przez lekarzy konsultantów.
Tymczasem zgodnie z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2001 r. (III AUa 1386/00, OSA 2001/5/20) orzeczenie lekarza orzecznika oddziału ZUS stanowiące podstawę wydania decyzji przyznającej prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zaakceptowane przez głównego lekarza orzecznika oddziału ZUS, który to nie skierował na podstawie § 11 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia wniosku do naczelnego lekarza zakładu o rozpatrzenie sprawy w trybie zwierzchniego nadzoru jest wiążące i nie może być skutecznie podważone opinią drugiego równorzędnego lekarza orzecznika ZUS.
W związku z powyższym proszę pana ministra o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy zauważona rozbieżność pomiędzy treścią rozporządzenia a linią orzeczniczą sądu ma negatywny wpływ na poszanowanie praw nabytych osób, w stosunku do których orzeczono niezdolność do pracy?
2. Jaki termin jest właściwy do skierowania przez głównego lekarza orzecznika oddziału ZUS wniosku do naczelnego orzecznika ZUS, wniosku o rozpatrzenie orzeczenia w trybie zwierzchniego nadzoru?
3. Czy praktyka stosowana przez ZUS odpowiada intencji ustawodawcy i jak powszechnie jest opisane zjawisko?
Z poważaniem
Poseł Bogdan Lewandowski
Toruń, dnia 20 grudnia 2002 r.