Niektóre przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
Niektóre przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. DzU z 2003 r.nr 58, poz. 514) adresowane są (dotyczą) jednostek podziału administracyjnego, określanych jako: ˝powiaty (gminy)˝ - art. 20 ust. 2, art. 31 ust. 6, art. 37d ust. 1, art. 37h ust. 1, art. 37i ust. 3, art. 37k ust. 9.
Na podstawie jednego z nich, a mianowicie przepisu art. 37h ust. 1 ustawy Rada Ministrów określa powiaty (gminy) zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Z tego widać, iż podstawową jednostką, dla której określa się wskaźnik szczególnie wysokiego bezrobocia strukturalnego, jest powiat. W praktyce zdarza się jednak, iż:
- powiat nie jest zaliczany do jednostek o strukturalnym bezrobociu, a wiele gmin tego powiatu notuje wysokie bezrobocie i odwrotnie,
- w powiecie o wysokim bezrobociu występują gminy notujące niskie wskaźniki bezrobocia.
Natomiast w ustawach o podatku dochodowym od osób fizycznych i o podatku dochodowym od osób prawnych, określenie jednostki, objętej wymienionymi w nich ulgami, odnosi się wprost do gmina,. a nie ˝powiatów (gmin)˝.
W związku z tym pozwalam sobie sformułować pod adresem ministra następujące pytania:
Czy z preferencji, o których stanowi ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, mogą korzystać gminy, w których występuje bezrobocie strukturalne, bez względu na wskaźnik tegoż w ˝ich˝ powiatach?
Czy metodologia liczenia wskaźnika bezrobocia jest przeszkodą, której nie można w tym celu pokonać?
Dlaczego przed reformą administracji publicznej można było sporządzać wykaz gmin w danym województwie, a obecnie nie można, skoro przedtem procedura obliczania stopy bezrobocia była taka sama (w skali regionalnych urzędów pracy, czyli dzisiejszych powiatów)?
Z poważaniem
Poseł Jan Łączny
Koszalin, dnia 5 maja 2003 r.