Szanowny Panie Premierze! Zwracam się do Pana Premiera w sprawie interesującej opinię publiczną województwa
Szanowny Panie Premierze! Zwracam się do Pana Premiera w sprawie interesującej opinię publiczną województwa lubelskiego, a wynikającej z decyzji podejmowanych przez przedstawiciela Pańskiego Rządu w terenie. Oto bowiem wbrew istniejącej od wielu lat praktyce Wojewoda Lubelski podważył uchwały Rady Miejskiej w Lublinie w sprawie przekazania kościelnym osobom prawnym nieruchomości przeznaczonych pod budownictwo sakralne.
Decyzje te podejmowane były w oparciu o niekwestionowany dotychczas tryb pozwalający dokonać tego bez wszczynania odpowiedniej procedury - tzw. tryb bezprzetargowy - w oparciu o art. 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl tych przepisów właściwa rada lub sejmik może w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa w oparciu o art. 37 ust. 1 i 3 zwolnić z obowiązku zbycia w drodze przetargu nieruchomości przeznaczone na między innymi cele publiczne, o ile o takie nabycie ubiega się nie więcej niż jeden podmiot. A także na podstawie art. 42 ust. 2 i 3 grunty przeznaczone na cele sakralne winny być sprzedawane kościelnym osobom prawnym na ich wniosek, cenę zaś nabycia ustanowi w drodze uchwały odpowiednia rada lub sejmik.
W analizowanych przeze mnie sprawach Wojewoda Lubelski Andrzej Kurowski nie zauważa wszakże przesłanek zastosowania tych przepisów, opierając się jedynie na art. 42 ust. 2, nie dostrzegając jego związku z ust. 3 tego samego artykułu. Jak również błędnie i jednostronnie interpretuje art. 37 ust. 3, nie traktując celu sakralnego jako celu publicznego.
W z pozoru logicznej argumentacji Pana Wojewody nie dostrzegam jednak konsekwencji. Jeśli bowiem cena nabycia nieruchomości w myśl art. 42 ust. 3 ma być ustanowiona w drodze uchwały odpowiedniej rady bądź sejmiku, a według Wojewody Lubelskiego należy zastosować tryb przetargowy, to mamy do czynienia z taką oto sytuacją:
Po pierwsze, jeśli obowiązujący art. 42 ust. 3 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, iż cena nabycia jest ustalana w drodze uchwały właściwej rady lub sejmiku, to nie ma możliwości zastosowania trybu przetargowego - co właśnie uczyniła Rada Miasta Lublina.
Po drugie, jeśliby nawet zastosować procedurę przetargową, to rada lub właściwy sejmik, mimo rozstrzygających decyzji komisji przetargowej, może nie wyrazić zgody na ustaloną w tym trybie cenę.
Może więc powstać sytuacja, w której mimo woli mieszkańców gminy, powiatu, województwa, wyrażonej w głosowaniu ich przedstawicieli nad planem zagospodarowania przestrzennego lokującym obiekty sakralne w danym miejscu, obiekty te powstać nie mogą z racji rzekomej kolizji przepisów.
Taka interpretacja jest nieracjonalna i niecelowa.
Szanowny Panie Premierze! Decyzja Wojewody Lubelskiego przełamała dotychczasową praktykę podtrzymującą dobre stosunki Kościoła Katolickiego i Rzeczypospolitej Polskiej, czego wyrazem jest oburzenie artykułowane w liście Arcybiskupa Metropolity Lubelskiego Józefa Życińskiego do decydenta w tej sprawie wojewody Andrzeja Kurowskiego. Mieszkańcy Lubelszczyzny, podzielając zdanie księdza arcybiskupa, nie rozumieją, dlaczego na ich osiedlu, w ich gminie nie powstanie czasami tak długo oczekiwany kościół.
Zwracam się więc do Pana Premiera z prośbą o odpowiedź na następujące pytania:
1. Czy zdarzyły się przypadku podejmowania podobnych decyzji w tych sprawach przez wojewodów na terenie całego kraju? Mam powody przypuszczać bowiem, iż powyższa interpretacja jest twórczym wkładem Wojewody Lubelskiego w stosowanie tychże przepisów.
2. Czy uznaje Pan, że obowiązujące przepisy nie pozwalają na dotychczasową praktykę sprzedaży nieruchomości na cele sakralne w trybie bezprzetargowym? Jeśli tak, proszę o rozważenie zmian w obowiązującym prawie w celu umożliwienia dostosowania obowiązujących przepisów do oczekiwań znacznej części społeczeństwa.
3. Czy podejmie Pan działania zmierzające do jednolitego stosowania prawa na terytorium RP. Orzeczenia NSA, jak choćby II SA/Wr2866/02 wskazują, że powyższa praktyka nie budziła do tej pory wątpliwości.
4. Czy w przypadku ustalenia naruszenia prawa przez Wojewodę Lubelskiego Andrzeja Kurowskiego wyciągnie Pan konsekwencje, gdyż swoimi decyzjami nie tylko naruszył prawo, ale także przyczynił się do pogorszenia stosunków Państwa z Kościołem Katolickim?
Z wyrazami szacunku
Poseł Elżbieta Kruk
Warszawa, dnia 11 lipca 2003 r.